İhtiyacınızı Söylerken Varsayımları Azaltmak

Yakınınızın ne düşündüğünü tahmin etmek yerine gözlem, duygu ve isteği ayırmak; günlük konuşmaları daha anlaşılır hale getirebilir.

Gözlemle yorumu ayırmak

“Akşam telefonuna baktın” gözlemdir; “Benimle ilgilenmiyorsun” ise davranışa verdiğiniz anlamdır. Yorumunuz anlaşılır olsa da tek olası açıklama olmayabilir. Konuşmaya gözlemlenebilir olayla başlamak karşı tarafın neyi ele aldığınızı anlamasını kolaylaştırır. Örneğin yemek boyunca iki kez iş mesajı yanıtlandığını söyleyebilirsiniz. Böylece tartışma kişinin bütün karakterine değil, birlikte geçirilen o zamanın nasıl yaşandığına odaklanır ve somut bir değişiklik konuşulabilir.

İstek ile beklentiyi görünür kılmak

“Biraz daha ilgili ol” farklı kişiler için farklı davranışlar anlamına gelebilir. “Yemekte yirmi dakika telefonları kenara koyalım mı?” daha belirgin bir öneridir. İstek karşı tarafa yanıt verme ve alternatif sunma alanı bırakır; talimat ise kabul etmeyi zorunlu sayar. Ayrıca duygunuzu ifade ederken “Beni önemsiz hissettiriyorsun” yerine “O sırada kendimi yalnız hissettim” demek kendi deneyiminizi anlatmanıza yardımcı olabilir.

Anlaşıldığınızı kontrol etmek

Konuşmanın sonunda hemen çözüm üretmek yerine birbirinizin duyduğunu özetlemesi yararlı olabilir. “Senin için mesele mesajın kendisinden çok, birlikte olduğumuz zamanın bölünmesi” gibi bir özet doğru anlaşılmayı kontrol eder. Yanlış anlaşıldıysanız aynı cümleyi daha yüksek sesle tekrarlamak yerine örnek verin. Her konuşma uzlaşmayla bitmeyebilir; farklılığın açıkça anlaşılması da ilerlemedir. Bu yaklaşım ancak konuşmanın güvenli olduğu ve iki tarafın söz hakkının korunduğu koşullarda kullanılmalıdır.