Aileye Hayır Dediğinizde Gelen Suçluluk

Bir isteği karşılayamamak her zaman yanlış yaptığınız anlamına gelmez. Suçluluğu değerlendirirken sorumluluk, kapasite ve sınırları ayırın.

Duyguyu kanıt olarak görmemek

Bir aile buluşmasına katılamadığınızda veya sürekli yardım isteyen bir yakına sınır koyduğunuzda suçluluk hissedebilirsiniz. Bu duygu, otomatik olarak yanlış davrandığınızı göstermez. Önce somut duruma bakın: Verdiğiniz bir sözü mü tutmadınız, yoksa başkasının beklentisini mi karşılamadınız? İkisi farklı değerlendirmeler gerektirir. Kendi dinlenme veya sağlık ihtiyacınızı gözetmek, yakınınızı önemsemediğiniz anlamına gelmez. Suçluluğun yoğunluğu ile gerçek sorumluluğun büyüklüğü her zaman aynı değildir.

Sorumluluk varsa onarmak

Örneğin önceden söz verdiğiniz bir işi unuttuysanız özür dilemek ve mümkün bir telafi önermek uygun olabilir. Ancak her yardım talebini kabul etmediğiniz için uzun savunmalar yapmanız gerekmez. “Bu hafta gelemeyeceğim, cumartesi kısa bir telefon görüşmesi yapabilirim” gibi kapasitenize uygun bir alternatif sunabilirsiniz. Alternatif sunmak da zorunlu değildir. Yardımın sürdürülebilir olması, kendi kaynaklarınızın sınırını dürüstçe değerlendirebilmenize bağlıdır ve zamanla değişebilir.

Rahatsızlığı taşımaya alan açmak

Sınır koyduktan sonra suçluluğun hemen geçmesini beklemeyin. Duygu sürerken de kararınızın gerekçesini hatırlayabilirsiniz. Karşı tarafın üzülmesini tamamen engellemek mümkün değildir. Aynı talep baskıyla tekrarlandığında sınırınızı kısa biçimde yinelemek yeterli olabilir. Suçluluk sizi sürekli kendi ihtiyaçlarınızdan vazgeçiriyorsa bu örüntüyü destekle incelemek yararlı olabilir. İyi bir aile üyesi olmak, her koşulda erişilebilir ve her isteğe hazır olmakla eş anlamlı değildir.